هدف : جمع آوری و ارائه اطلاعات و آخرین تحقیقات در زمینه کدورت کپسول خلفی عدسی بعد از عمل جراحی کاتاراکت.مواد و روشها : مطالعه چند درسنامه و کتاب مرجع و بررسی مقالات مرتبط با موضوع بصورت الکترونیک و با استفاده از کلمات کلیدی posterior capsule opcification,after-catarct. Catact.catact sugery complications تا سال 2001 جمع بندی و طبقه بندی اطلاعات.یافته ها : اطلاعات جمع آوری شده از مراجع مختلف، اعم از علوم پایه شامل جنین شناسی، آناتومی، مطالعات in vitro و in vivo در زمینه فیزیولوژی سلولهای اپیتلیوم عدسی و پاتوفیزیولوژی کدورت کپسول خلفی ارائه شده است. همچنین مسائل بالینی و کاربردی بخصوص در زمینه عوامل مربوط به بیمار، تکنیک جراحی، جنس و طراحی لنزهای داخل چشمی نیز مطرح شده است. روشهای فارماکولوژیک جلوگیری از کدورت کپسول خلفی که بیشتر در مرحله تحقیقاتی یا مطالعات حیوانی هستند نیز بطور اجمالی مرور شده است. درمان فعلی و روتین کدورت کپسول خلفی با لیزر Nd:YAG هم به تفصیل بحث شده است.نتیجه گیری : کدورت کپسول خلفی شایعترین عارضه عمل کاتاراکت می باشد و شیوع آن با تکنیک های جدید در حال کاهش است. عوامل بیمار، روش عمل و عوارض آن و همچنین طراحی، ساخت و جنس لنزهای داخل چشمی برشیوع این عارضه موثر می باشند.

مقدمه و هدف: یکی از مهمترین عوارض عمل جراحی آب مروارید (کاتاراکت) در روش خارج کپسولی کدورت کپسول خلفی است. هدف از این مطالعه بررسی تاثیر نوع روش کپسولاتومی قدامی عدسی هنگام عمل آب مروارید بر میزان ایجاد کدورت کپسول خلفی پس از عمل است. مواد و روش کار: این یک مطالعه توصیفی- تحلیلی گذشته نگر است که در آن 314 مورد چشم که از سالهای 79-1370 در مرکز آموزشی- درمانی حضرت رسول اکرم (ص) (وابسته به دانشگاه علوم پزشکی ایران) و بیمارستان دی تهران تحت عمل کاتاراکت و کارگذاری عدسی درون چشمی قرار گرفته بودند مورد بررسی قرار گرفته است. بیماران براساس تکنیک کپسولاتومی قدامی به دو گروه با روش پاکتی و گرد یک دست تقسیم شدند. داده های جمع آوری شده از طریق نرم افزار SPSS و آزمون آماری مجذور کای تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: بیماران به مدت 94-6 (متوسط 42) ماه پی گیری شدند. از 314 چشم در 57 چشم کدورت کپسول خلفی ایجاد شده بود. از 168 چشم با روش پاکتی، 40(23.8 درصد) و از 146 چشم با روش گرد یک دست، 17(11.6 درصد) چشم دچار کدورت کپسول خلفی شدند. مقایسه دو گروه نشان داد که امکان کدورت کپسول خلفی در گروه با روش گرد یک دست کمتر بوده و از نظر آماری این تفاوت حائز اهمیت است .(p<0.05)خطر ایجاد کدورت کپسول خلفی در گروه با روش پاکتی بالاتر بوده و این تفاوت نیز از نظر آماری مهم است .(p<0.05) نتیجه گیری: امکان ایجاد کدورت کپسول خلفی در عمل کاتاراکت کپسولاتومی قدامی عدسی در روش گرد یک دست کمتر از روش پاکتی است.

هدف: تعیین میزان کدورت کپسول خلفی (PCO) متعاقب کارگذاری لنزهای داخل چشمی یک قطعه ای از نوع آکریلیک آب دوست با لبه اپتیکی قایمه و PMMA با لبه اپتیکی گرد و مقایسه آن بین دو لنز.روش پژوهش: این مطالعه به روش کارآزمایی بالینی تصادفی شده بر روی 74 چشم از 74 بیمار مبتلا به آب مروارید سنی در بیماران بالای 50 سالی که مشکل چشمی دیگری نداشتند، انجام شد. برای بیماران به طور تصادفی لنزهای اکریلیک آب دوست یا PMMA کارگذاشته شد. جراحی ها به روش فیکوامولسیفیکیشن استاندارد و توسط یک جراح (ح.م.ر) انجام شدند. همه بیماران حداقل 9 ماه پیگیری شدند. اندازه گیری PCO براساس ارزیابی رتروایلومینیشن در معاینه با اسلیت لمپ و بهترین دید اصلاح شده (BCVA) صورت گرفت. قطر کپسولورکسیس، التهاب چشم طی 2 هفته بعد از عمل و میزان PCO و BCVA در 6 ماه و 9 ماه بعد از عمل، اندازه گیری بین دو لنز مقایسه شدند. از آزمون های آماریMann-Whitney  وt-test  برای تحلیل آماری استفاده شد. یافته ها: از 74 بیماری که وارد مطالعه شدند، 56 بیمار شامل 28 نفر درهر گروه ، دارای پیگیری و ارزیابی کامل بودند. متوسط سن بیماران67.6±7.7  سال بود. PCO بارز از نظر بینایی (درجه 3 یا 4) در 6 ماه بعد از عمل، در 2 بیمار از گروه آکریلیک (7.1 درصد) و 8 بیمار از گروه PMMA (28.6 درصد) (P=0.001) و در 9 ماه بعد از عمل، در 4 بیمار از گروه آکریلیک (14.3 درصد) و 11 بیمار از گروه PMMA (39.3 درصد) (P=0.04) وجود داشت. کپسولوتومی با لیزر یاگ در یک چشم از گروه آکریلیک (3.6 درصد) و 3 چشم از گروه PMMA (10.7 درصد) انجام شد (P=0.61). هیچ ارتباط معنی داری بین سن یا قطر کپسولورکسیس با PCO، در گروه ها و در مجموع وجود نداشت.نتیجه گیری: لنزهای آکریلیک آب دوست با لبه اپتیکی قایمه نسبت به لنزهای PMMA با لبه اپتیکی گرد، PCO کم تری ایجاد می کنند که می تواند مربوط به جنس و یا طراحی آنها باشد.

پیشینه و هدف: جراحی آب مروارید شایع ترین عمل داخل چشمی است و پارگی کپسول خلفی (PCT) به عنوان یک عارضه شایع و خطیر در جراحی آب مروارید مطرح می باشد. تشخیص به موقع و برخورد سیستماتیک و صحیح با این عارضه برای جلوگیری از عوارض به دست آمدن دید بهتر در بیمار، الزامی است. هدف این مطالعه تعیین و ارایه روش های صحیح تشخیص، درمان و پیش گیری از پارگی کپسول خلفی می باشد. روش کار: برای نگارش این مقاله مروری تحلیلی، با مراجعه به مدلاین و با استفاده از واژه های کلیدی Cataract surgery, Complications of phacoemulcification, Posterior capsule, Posterior capsule tear ؛ همه مقالاتی که از سال 1963 تا پایان سال 2001 میلادی منتشر شده بودند استخراج شدند و پس از خلاصه برداری و طبقه بندی یافته ها، همراه با سایر منابع موجود، مورد نقد و بررسی قرار گرفتند و در نهایت به ارایه نظر اقدام شد. یافته ها و نتیجه گیری: تعداد 64 مقاله واجد شرایط و نیز 7 کتاب مرجع مورد مطالعه قرار گرفتند و دیده شد که پارگی کپسول خلفی در هر مرحله ای از جراحی آب مروارید می تواند روی دهد. درمان مرسوم این عارضه شامل جلوگیری از بزرگ تر شدن پارگی کپسول و مخلوط شدن مواد عدسی با زجاجیه و در صورت نیاز، ویترکتومی قدامی با استفاده از روش خشک (dry technique) یا ویترکتومی bimanual می باشد. در صورت تشخیص سریع و به موقع و استفاده از روش خشک، نتیجه بینایی مشابه بیماران بدون عارضه می باشد. اگر پارگی کپسول خلفی در هنگام فیکو روی دهد، در صورت صلاحدید جراح جهت ادامه فیکو، بهتر است که فیکو را با میزان کم جریان مایع، واکیوم بالا و اولتراسوند پایین ادامه دهیم. افتادن هسته عدسی و یا تکه هایی از آن به داخل زجاجیه نیاز به ویترکتومی عمیق و استفاده از پرفلوروکربن توسط جراح با تجربه زجاجیه و شبکیه دارد. با وجود پارگی کپسول خلفی می توان لنز داخل چشمی را در سولکوس و یا اگر اندازه پارگی کوچک باشد، در داخل bag قرار داد. اگر پارگی کپسول خلفی بزرگ باشد و باقی مانده کپسول قدامی کافی نباشد می توان از لنز اتاق قدامی یا scleral fixated PCIOL استفاده کرد. در درجه اول باید با به کار بستن تمهیداتی از وقوع این عارضه پیش گیری نمود. بهترین اقدام در برخورد با این عارضه مهم، ارزیابی درست و درمان نظام مند می باشد. تشخیص به موقع آن همراه با درمان صحیح و کافی شامل ویترکتومی دقیق، انجام کپسولورکیس خلفی در صورت امکان، برداشتن هسته و تکه های کورتکس با استفاده از روش خشک همراه با حفظ کپسول در حد امکان و کارگذاری لنز داخل چشمی مناسب، بهترین نتیجه بینایی را برای بیمار در پی خواهد داشت.

سابقه و هدف کاتاراکت یکی از علل عمده نابینایی و شایع ترین عمل جراحی چشم می باشد. کدورت کپسول خلفی از عوارض شایع و درازمدت عمل جراحی کاتاراکت است. کدورت کپسول خلفی با کپسولوتومی توسط لیزر یاگ، قابل درمان می باشد. در این راستا، مطالعه حاضر با هدف بررسی پیامدهای یاگ لیزر کپسولوتومی بر پارامترهای سگمان قدامی و آستیگماتیسم لنتیکولار در بیماران انجام شد. مواد و روش ها در این کارآزمایی بالینی تصادفی شده، در 37 چشم از 30 بیمار سودوفاکیک دچار کدورت کپسول خلفی مراجعه کننده به بیمارستان سینای همدان، پارامترهای سگمان قدامی و آستیگماتیسم لنتیکولار، یک بار قبل و بار دیگر سه ماه پس از یاگ لیزر کپسولوتومی اندازه گیری شده و مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته ها میانگین حدت بینایی قبل از عمل 276/0± 505/0 بود و سه ماه بعد از کپسولوتومی به 268/0± 646/0 ارتقا یافت (001/0>P). میانگین مقادیر توان کروی و استوانه ای عیب انکساری به ترتیب 268/0± 304/1 و 881/0± 142/1-دیوپتر قبل از عمل و 152/0± 285/1 و 807/0± 027/1-دیوپتر سه ماه بعد از عمل جراحی بود. تفاوت عیوب انکساری استوانه ای و کروی بعد از عمل از نظر آماری معنی دار نبود. میانگین شدت آستیگماتیسم عدسی قبل و بعد از کپسولوتومی به ترتیب 735/0± 902/0 و 326/0± 621/0 بود که از نظر آماری معنی دار بود (018/0P=). تغییرات درعمق، زاویه وحجم اتاق قدامی و میانگین ضخامت مرکزی قرنیه پس از کپسولوتومی از نظر آماری معنی دار نبود. نتیجه گیری عمل یاگ لیزر کپسولوتومی به طور معناداری باعث کاهش میزان آستیگماتیسم لنتیکولار و بهبود حدت بینایی بیماران نسبت به قبل از انجام عمل می شود. تغییر در عمق اتاق قدامی می تواند عامل عوارض ناخواسته ای مانند تغییر در عیوب انکساری، فشار داخل چشم و جابه جایی لنز باشد

هدف: بررسی نتایج رفراکتیوو عوارض احتمالی ناشی از استفاده از لنز داخل چشمی ThinlensTM.موارد و روش ها: از بین بیمارانی که به علت کاتاراکت بین ماه های فروردین تا شهریور سال 1380 کاندید عمل شده بودند، 21 بیمار انتخاب شدند و مشابه بیماران دیگر تحت عمل فیکوامولسیفیکا سیون همراه با قرار دادن لنزThinlensTM  قرار گرفتند. بیمار انتخاب شدند و مشابه بیماران دیگر تحت عمل فیکوامولسیفیکاسیون همراه با قرار دادن لنزهای داخل چشمی دیگر قرار گرفتند، نیز جهت مقایسه انتخاب شدند. یافته ها: در پایان دوازدهم ،متوسط دید دور بودن اصلاح (ucva) در گروه ThinlensTM، 0.67±0.17 LogMar و در گروه کنترل برابر  (P=0.789) 0.66±0.17 LogMarو متوسط دید اصلاح شده دور بیماران در گروه ThinlensTM و شاهد به ترتیب برابر 0.25±0.12 و LogMar 0.31±0.07 بوده است (P=0.118). بین عوارض مهم بعد از عمل نیز دو گروه اختلاف معنی داری مشاهده نشده است. با این وجود به نظر می رسد که بروز کدورت کپسول خلقی در گروهThinlensTM  بالاتر از میزان آن در لنزهای آکریلیک داخل چشمی است که در مطالعات دیگر گزارش شده است. نتیجه گیری: ThinlensTM از نظر به کارگیری و قرار دادن در داخل چشم ،لنز بسیار مناسبی می باشد و از نظر نتایج انکساری و safety قابل مقایسه با لنزهای داخل چشمی جدید می باشد. بررسی اثر طراحی لبه لنزThinlensTM  در جلوگیری از بروزpco  در مطالعات آتی ضروری به نظر می رسد.

مقدمه: کدورت کپسول خلفی ((Posterior capsular opacification یا PCO شایع ترین و از مهم ترین عوارض در جراحی نوین کاتاراکت به شمار می رود. امروزه از YAG Laser capsulotomy جهت درمان کدورت کپسول خلفی استفاده می شود. هدف از این پژوهش تعیین میزان بهبود عملکرد بینایی به دنبال عمل Nd: YAG Laser posterior capsulotomy در بیماران مبتلا به کدورت کپسول خلفی پس از عمل کاتاراکت بود.روش ها: در این مطالعه توصیفی 48 بیمار با تشخیص کدورت کپسول خلفی پس از جراحی کاتاراکت انتخاب و کاندید Nd: YAG Laser posterior capsulotomy شدند؛ آن گاه عملکرد بینایی بیماران از طریق معاینه حدت بینایی، حساسیت به کنتراست و منبع نورانی پیش از انجام و نیز یک ماه پس از عمل کپسولوتومی، اندازه گیری شد. همچنین ارتباط عملکرد بینایی بیماران با نوع لنز به کار رفته در عمل جراحی کاتاراکت بررسی گردید.یافته ها: از 48 بیمار واجد شرایط مطالعه 21 نفر مرد (43.7%) و 27 نفر زن (56.3%) بودند و میانگین سنی 70.6±10.7 سال بود. میانگین حدت بینایی، حساسیت به کنتراست و حساسیت به منبع نورانی پیش از انجام Nd: YAG Laser posterior capsulotomy به ترتیب 20.37، 20.83 و 20.95 بود که پس از انجام عمل مذکور به ترتیب به 20.24، 20.50 و 20.64 رسید.عملکرد بینایی بیماران پیش و پس از انجام Nd: YAG Laser posterior capsulotomy با نوع لنز داخل چشمی به کار رفته (آکریلیک، سیلیکون یا PMMA) رابطه معنی داری نداشت.نتیجه گیری: عمل Nd: YAG Laser posterior capsulotomy منجر به بهبود در عملکرد بینایی می شود و اجزای آن شامل حساسیت به کنتراست و حساسیت به منبع نورانی و حدت بینایی با نوع لنز به کار رفته در عمل جراحی کاتاراکت تفاوت معنی داری ندارد.

هدف: بررسی افزایش فشار داخل چشم پس از انجام یاگ لیزر کپسولوتومی در بیماران مبتلا به کدورت کپسول خلفی عدسی و بررسی اثر قطره تیمولول 0.5 درصد در پیشگیری از افزایش فشار داخل چشم. مواد و روش ها: مطالعه بصورت تصادفی دوسو کور و کارآزمایی بالینی آینده نگر در 96 چشم از 96 بیمار مراجعه کننده به علت کاهش دید ناشی از کدورت کپسول خلفی عدسی به بیمارستان فارابی طی دی ماه سال 1379 تا شهریور ماه سال 1380 صورت گرفته است. مداخله: بیماران تصادفی به دو گروه تقسیم شدند و به صورت دوسو کور بیماران گروه مورد قطره تیمولول 0.5 درصد دریافت کردند. بیماران پس از دیلاته کردن مردمک تحت کپسولوتومی با لیزر Nd:YAG قرار گرفتند و فشار داخل چشم بیماران یک ساعت قبل از لیزر گرفته شد و سپس قطره مورد نظر در چشم بیمار چکانده شد و مجدداً فشار داخل چشم در ساعت های 1، 4 و 24 پس از لیزر با تونومترگلدمن اندازه گیری شد. یافته ها: میانگین سنی بیماران در گروه کنترل 57.6±20.35 سال و در گروه تیمولول 60.6±19.92 سال بود که تفاوت معنی داری نداشت (P=0.474). شایع ترین بیماری سیستمیک در هر دو گروه هیپرتانسیون و دیابت ملیتوس بود. نوع عمل جرای در 90 بیمار (93.8 درصد) عمل جراحی کاتاراکت به روش خارج کپسولی همراه با گذاشتن لنز داخل چشمی (ECCE+PC IOL) و در 6 نفر (6.2 درصد) به روش خارجی کپسولی بدون لنز داخل چشمی ECCE) بدون (IOL بود. میزان بهبودی دید (دید اصلاح شده) بر اساس چارت اسنلن در کل بیماران قابل توجه بود که میانگین آن 4.5±2.9 خط (از حداقل یک تا حداکثر 10خط) بود. در دو گروه بین افزایش فشار داخل چشم و انرژی لیزر دریافتی در ساعت های مختلف پس از لیزر نسبت به قبل از آن رابطه معنی داری وجود نداشت P=0.717) ساعت اول پس از لیزر،P=0.330  ساعت 4 پس از لیزر و P=0.519 ساعت 24 پس از لیزر). میانگین طول قدامی خلفی چشم در گروه کنترل 23.13±1.43 میلیمتر و در گروه تیمولول 23.12±1.14 میلیمتر بود. بین طول قدامی خلفی چشم و افزایش فشار داخل چشم پس از انجام یاگ لیزر در دو گروه رابطه معنی داری موجود نبود P=0.274) ساعت اول و ساعت چهارم P=0.545 و ساعت بیست و چهار (P=0.884. افزایش قابل توجه (significant) فشار داخل چشم (بیش از 10 میلیمتر جیوه ) فقط در گروه بدون دارو مشاهده شد (در 20.8 درصد بیماران) و در گروه تیمولول مشاهده نشد. از این نظر بین دو گروه تفاوت معنی داری وجود داشت (P=0.000834). بحث و نتیجه گیری نهایی: قطره تیمولول 0.5 درصد در بیماران غیر گلوکومی برای پیشگیری از افزایش قابل توجه فشار داخل چشم بدنبال یاگ لیزر کپسولوتومی درمان موثری بوده و اثر کاملی دارد. مطالعه آینده نگر به روش کارآزمایی بالینی از نظر مقایسه تیمولول با قطره های آلفا دو آگونیست بر روی بیماران گلوکومی توصیه می شود .

یکی از روش های مدرن جراحی کاتاراکت، روش فیکوامولسیفیکاسیون است که به همراه کنترل دقیق داخل چشمی هنگام عمل و برش کوچک انجام می شود ولی ریسک بالاتری از نظر پارگی کپسول را داراست، بنابراین جراحی که عمل کاتاراکت انجام می دهد به طور غیر قابل اجتناب با عوارض پارگی کپسول خلفی مواجه می شود. پارگی کپسول در %6-0.3 موارد گزارش شده است. در مواجهه با این عارضه بهتر است هر جراح با یک  ارزیابی هدفدار و تحلیل سیستماتیک که لازمه هر عمل جراحی است با این مشکل برخورد نماید. باید به این اصل توجه نمود که هر "هر فرصت بزرگ معمولا به صورت یک مشکل غیر قابل حل تظاهر پیدا می کند" و در این مورد برآورد علمی و مناسب باعث می شود بیمار بهترین پیش آگهی جراحی و درنهایت دید قابل قبولی داشته باشد.

هدف: ارزیابی نمای بالینی و نتایج بینایی جراحی آب مروارید در کودکان مبتلا به آب مروارید مادرزادی با نقص کپسول خلفی عدسی یا (pre-existing posterior capsule defects) PPCD.روش پژوهش: این بررسی بر روی پرونده های 14 چشم از 7 کودک انجام شد که با تشخیص آب مروارید مادرزادی و PPCD تحت عمل جراحی لنزکتومی و ویترکتومی قدامی قرار گرفته بودند. ضایعه عدسی تحت شرایط مردمک کاملا باز و با توجه به یافته های موجود در نمای عدسی دچار آب مروارید تشخیص داده شد. نتایج بینایی و عوارض احتمالی در این چشم ها مورد بررسی قرار گرفت. ثبت تصویر ویدیویی و تبدیل آن به عکس در 3 چشم از 3 بیمار میسر گردید.یافته ها: بیماران شامل 2 دختر و 5 پسر با متوسط سنی 11.4±4.1 ماه (18-6 ماه) و همگی دچار آب مروارید دو طرفه بودند. در هنگام عمل جراحی، آب مروارید در 4 چشم (2 بیمار) به صورت کامل و در 10 چشم (5 بیمار) به صورت غیرکامل وجود داشت. نمای بالینی PPCD به صورت یک بیضی افقی یا مایل با اندازه تقریبی 4.5-5 میلی متر و همراه با لبه های فیبروزه به پهنای تقریبی یک میلی متر بود و قشر و هسته جنینی عدسی به صورت توده سفید ابر مانندی در جلوی نقص کپسولی دیده می شد. در یک بیمار (دو چشم)، لنز داخل چشمی کار گذاشته شد و در 6 بیمار دیگر (12 چشم) از عینک برای اصلاح آفاکی استفاده گردید. عارضه حین عمل جراحی، محدود به جا به جایی هسته جنینی بسیار نرم به داخل زجاجیه بود که با موفقیت با ویترکتومی قدامی برداشته شد. متوسط پی گیری در این بیماران 12.1±7.1 ماه بود. محور بینایی در همه بیماران، در طول مدت پی گیری، شفاف باقی ماند. در هیچ یک از بیماران، اختلالات ساختمانی در سایر بخش های چشم و نیز هیچ گونه اختلال در سایر قسمت های بدن مشاهده نشد.نتیجه گیری: آب مروارید مادرزادی می تواند همراه با نقص کپسول خلفی عدسی باشد که تاکنون علتی برای آن شناخته نشده است. تشخیص قبل از عمل و مراقبت از جا به جایی هسته جنینی و یا قشر عدسی به داخل زجاجیه، می تواند از بروز عوارض احتمالی جلوگیری نماید.